Niepozorna czarna

Uszyłam tą sukienkę zeszłego roku, by spędzić w niej przyjemny, śnieżny majowy wieczór w teatrze. Co prawda nie miała jeszcze guziczka, no ale przecież wiadomo, że maje bywają śnieżne i nikt się sweterków pochopnie nie pozbywa. Któż zoczy?

Odwiesiłam ją potem schludnie do szafy, by wydobyć ją przed świętami i przyszyć nieszczęsny guzik, by już w pełni i chwale puszyć się w niej na ogrzewanej wigilii. Jednakoż coś mi tu poczęło grubo zgrzytać i im bardziej się tej sukience przyglądałam, tym bardziej nie mogłam uwierzyć w swój niefart. 

Wszyscy wiemy przecież, że podstawową, kardynalną, głoszoną do znudzenia zasadą szycia z aksamitu i z weluru jest kroić w jedną stronę. No ileż można o tym mówić, aż się słabo robi, wszak raz wystarczy wspomnieć, bez przesady... 

Skroiłam na odwrót. Przód szary, tył - głęboka czerń. Granda - bezbrzeżna rozpacz. Autoinwektywy. Po dziś dzień nie wiem, jak to się stało.

Pani w sklepie tekstylnym też nie mogła uwierzyć, ale miała jeszcze materiał, więc zaczęło się żmudne prucie, krojenie i zszywanie. Najgorsza praca z możliwych, czyli przeróbka. Ale udało się, jest czarno z dwóch stron:]

PS Dokonałam wstrząsającego odkrycia, jak naprawdę wyglądała mała czarna sukiena. Rzeczywistość radykalnie zaprzeczyła moim naiwnym wyobrażeniom. Godzę się z nowym porządkiem świata i przemyśliwuję, czy nie byłoby rozkosznie posiadać coś podobnego..?